Tahmin etmek zor değil sanırım, insan en çok yanında olanın yanında olmadığı zamanlarda zorlanıyor. Bütün şarkılar ayrı bir anlam, bütün güzel anılar ayrı bir yük, tüm güzel duygular bir an önce kurtulması gerekilen bir hastalık hissi yaşatıyor insana.
Yaşadıklarımı hissettiklerimi bu zamana kadar dürüstlükle onunla paylaşmış olmamdı sanırım hatalı olduğum kısım. Malum insanlar aşkta ne kadar az konuşursa o kadar karlı oluyorlar. Bir o kadar da kıymetli. Bende pek çok insan gibi bu düşünceden nefret ettim ama gerçekleri de bir süre sonra anlıyor ve kabul ediyor insan.
En zor olan sizi sevdiğini ve yanınızda olmak istediğini söyleyen insanın fikrinin değiştiği o çok ufak anı kaçırmış olmak. Siz hala aynı duyguları hissettiğini düşünürken belki de o çoktan bu hastalıktan kurtulmuştur. Bildiklerimden korkuyorum. Ve bilmek istediklerimi de gerçekten bilsem ne hissederim onu bilmiyorum.
Onun yeri ayrı. Çok ayrı...ydı. Hassas olduğumuz zamanlar çakıştı. Kalplerimiz çarpışmanın tam ortasında kaldı. Kırıldı, döküldü. Mücadelem kıymetlimi kaybetmemek içindi. Ama yanıldığım nokta onun öyle düşünüp düşünmediğiydi.
Severken güzel de asıl onu ayrıldığımız zaman tanıdım ben. Ne kadar hırçın ve kötü olabileceğini de. Bir insanın nasıl istediği kılığa acımadan, karşısındakine olan duygularından sıyrılıp girebildiğini onda gördüm ben. Çarpışmada zarar gören kalbim can çekişir olmaya başladı. Bu haliyle bile onu sayıklıyor olması ise gerçekten enteresan.
Sözün özüne gelmek zor benim için. Sustuğum yerde kabulum başlıyor ne yazık ki.
Artık dua edecek gücüm bile kalmadı inan. Herşeyi bıraktım. Tek istediğim daha fazla aklımda kalmaman. Sen nasıl becerdin bunu bilmiyorum ama benim biraz zamana ihtiyacım var. Değişenlere alışmam için de... Seni unutmam için de...
