çelişkim kendimle

Bazı zamanlar bu çelişkinin farkına varıyorum, bana sıkıntılarını anlatanlara hayatın ne kadar güzel olduğundan, bu yaşanan sıkıntıların geçeceğinden bahsediyorum. Evet, bazen klişe laflar ettiğimin farkındayım ama sırf bunları duymak için bile insanın sıkıntılarından bahsettiği oluyor.
Gel gör ki teorikte mükemmel olan ben, pratiğe gelince o kadar başarılı olamıyorum kimi zaman. Yani kelin ilacı olsa lafı tam bu durum için oluyor.
Kimi zaman da sebepsiz şeylerle kendimi mutlu edebiliyorum, acaba beni bazen isyana teşvik eden aslında mutlu olacak şeylerim yokken mutlu olmaya çalışmam mı? Aslında elle tutulur şeylerim yokken ne kadar şanslı olduğumu düşünmem mi?
Buara en çok düşündüğüm şey 'hayatın bize istediklerimizi altın tepside sunmadığı'. Herşeyi çalışarak, mücadele ederek elde etmiş insanlardanım ve haklı olarak da bazı ufak şeylerin kendiliğinden olmasını bekliyorum.
Tabi kendiliğinden olmasını bekleyecek kadar sabırlı olabilirsem :) (Sanırım yine bir çelişki içindeyim)

gidersem yıkılır bu kent

gidersem üşürsün,
gidersem;
o esmer gülücükler de gider
gidersem üzülürsün,
gidersem yıkılır bu kent
taş kalmaz taş üstünde
süleymaniye arkamdan gelir
kan akar boğaz içinde
aşıklar ağıt yakar galata kulesinde
gidersem yürüyemezsin
ayakların geri döner gittiği yerden
gidersem yanarsın
ağlarsın,
gidersem;
artık hiç konuşmazsın
gidişim boğazına düğümler kelimeleri
gidersem yıkılır bu kent
gölgenden dahi korkarsın
boğar seni tanyeri
nefes bile alamazsın
gidersem susar ezanlar
şimdi;
şimdi daha yanık türkü tutturur,
o eski ozanlar
gidersem sessizliğe boğulur
ilk önce tüm şehir
sonra geride kalanlar
gidersem;
vapur seferleri iptal edilir
boş kalır limanlar

 
gidersem yıkılır bu kent
bulutlar peşimden gelir
gidersem;
yağmursuz kalır bu sokaklar
giderayak güneşi de çalar giderim
gidersem;
karanlığa gömülür insanlar
havlama sesi duyulmaz
ben gidersem,
susar sokak köpeklerim
gidersem sefere çıkmaz balıkçılar
onlar da bilir ki,
gidersem eğer;
artık kendiliğinden karaya vurur balıklar
gidersem;
durakları da boşalır otobüslerin
yolcusuz durak,
o zaman ne işe yarar
gidersem yıkılır bu kent
her köşesi viran olur
sirkeciden kalkmaz tren
gidersem işsiz kalır işportacılar
hepsi perişan olur
gidersem çıkmaz aşıklar çamlıcaya
sonra kim sevdasını kazır ağaçlara
çamlıcada ağaçları niye oyuk sanır ki insanlar
ben gidersem;
ne sevgi kalır,
ne de kazınacak sevdalar

 
gidersem üşürsün
gidersem;
o esmer gülücükler de gider
gidersem üzülürsün
gidersem yıkılır bu kent
şunu bil ki;
ben gidersem eğer;
içimdeki sen de ölürsün...
gidersem...
demek ki çoktan ölmüşsün!


Evren Koray